از زخم تا ساختن

در گفتار چهاردهم،

بازمی‌گردیم به جایی که همه چیز آغاز می‌شود:

نه جلسات رسمی، نه سخنرانی‌های پرطمطراق،

بلکه همان صدای خاموش درونمان.

این گفتار، سفری‌ست به دل سکوت‌هایی که واژه شده‌اند،

به گفت‌وگوهایی که بی‌صدا ذهن و روان ما را شکل داده‌اند،

و به آن نقطه‌ای که انتخاب می‌کنیم:

آیا این بار، با خودمان با مهربانی سخن خواهیم گفت؟

در این گفتار، با هم می‌آموزیم:

– تفاوت ذهنیت رشد و ذهنیت ثابت در دلِ شکست‌ها؛

– چگونه واژه‌های درونی می‌توانند زخم بزنند یا درمان کنند؛

– نقش واژه‌های کوچک در ساختن سرنوشت‌های بزرگ؛

– و تمرینی عملی برای بازنویسی صدای درون.

با روایتی از سال‌های نخستین آغاز کار،

از روزهایی که واژه‌ها، یا زهر بودند یا زلال،

و از لحظه‌ای که تغییر در گفت‌وگوی درونی، مسیری تازه گشود.

این گفتار، دعوتی‌ست به شنیدن دوبارهٔ خودت.

نه برای قضاوت، که برای ترمیم.

نه برای فرار، که برای ساختن.